Beyond the garden gate, a red-earth path begins. Trees lean close on either side. You ease a branch out of the way, and drops from its leaves fall onto your hand. A fresh green scent lingers near your fingers. Without noticing, you take a deeper breath.

Light and shade lie in patches along the path. A little rain passed through in the night. The earth beside the fence is still damp. Fallen leaves, grass and soil mingle in the air. Even your footsteps seem quieter here.

As you walk, a familiar bend comes into view.

And suddenly, you stop.

A fragrance has arrived on the breeze.

You know it.

For a moment, the name will not come. Then you breathe in again, and find yourself smiling.

Chafa.

The old tree beyond the fence is flowering. Its blooms are tucked among the leaves. When the wind stills, the fragrance recedes. When it returns, the flowers seem close again. You stand beneath the tree, waiting for the next breeze.

You used to stop here as a child, too.

Your grandmother would already be further down the path. She would turn and call, “Are you planning to stay there all morning?”

She carried a little basket of flowers. When you ran to catch up, she would place one in your palm.

You walked the rest of the way with it held beneath your nose. Sometimes you brushed its petals against your cheek. Sometimes you closed your hand around it, then opened it again, just to check that the scent was still there.

The temple bell brings you back to the path.

You leave your sandals at the steps. Cool stone meets your feet. From the dim interior, a gentle warmth of fragrance reaches the doorway. You sit on the low platform outside, where a passing breath of chafa mingles with it.

Above you, the leaves stir.

For a while, you simply stay.

As you leave, an elderly woman near the temple asks, “Would you like a flower to take home?”

You hold out your hand.

Back home, you place the chafa in a small bowl on the veranda. Someone calls from inside, “Where did you stop for so long?”

“At that bend… the chafa is in flower.”

As you speak, you lift your palm to your face.

The scent is still there.

And, for a moment, so is the first flower your grandmother placed in your hand.

अंगणाचं फाटक ओलांडल्यावर लाल मातीची पायवाट सुरू होते. दोन्ही बाजूंनी झाडं जवळ आली आहेत. वाटेत आलेली फांदी हलकेच बाजूला करताना तिच्या पानांवरचे थेंब हातावर पडतात. बोटांजवळ एक ताजा, हिरवागार गंध रेंगाळतो. तुम्ही नकळत खोल श्वास घेता.

वाटेवर ऊन-सावलीचे तुकडे पडले आहेत. रात्री थोडा पाऊस पडून गेलाय. कुंपणाच्या पायथ्याशी माती अजून ओलसर आहे. सुकलेल्या पानांचा, गवताचा आणि जमिनीचा वास एकत्र येतो. पावलांचा आवाजही इथे हलका वाटतो.

चालता चालता एक ओळखीचं वळण जवळ येतं.

आणि अचानक तुम्ही थांबता.

वाऱ्यावर एक सुगंध आलाय.

अगदी परिचित.

क्षणभर त्याचं नाव आठवत नाही. पण आणखी एक श्वास घेतल्यावर चेहऱ्यावर हसू येतं.

चाफा.

कुंपणापलीकडचं जुनं झाड फुललंय. पानांआड फुलं दडली आहेत. वारा थांबला की सुगंध हलका होतो. पुन्हा झुळूक आली की तो अलगद जवळ येतो. तुम्ही झाडाखाली थांबून पुढच्या झुळुकीची वाट पाहता.

लहानपणीही असंच थांबायचात.

आजी पुढे गेलेली असायची. मग मागे वळून विचारायची, “काय रे, तिथेच राहणार आहेस का?”

तिच्या हातात फुलांची छोटी परडी असायची. तुम्ही धावत जवळ गेलात की त्यातलं एक फूल ती तुमच्या हातावर ठेवायची.

मग देवळापर्यंतची उरलेली वाट ते फूल नाकाजवळ धरून चालण्यात जायची. कधी त्याच्या पाकळ्या गालाला लावायच्या. कधी बंद मुठीत ठेवून पुन्हा उघडायच्या—वास अजून आहे ना, हे पाहायला.

देवळाची घंटा ऐकू येते आणि तुमचं लक्ष पुन्हा वाटेकडे वळतं.

पायरीशी चपला काढता. दगडाचा गारवा तळपायांना जाणवतो. आतल्या मंद प्रकाशातून एक सौम्य, उबदार गंध दारापर्यंत येतो. बाहेरच्या पारावर बसल्यावर चाफ्याची झुळूक त्यात मिसळते.

वर पानं सळसळत आहेत.

तुम्ही थोडा वेळ तसेच बसून राहता.

परतताना देवळाजवळची आजीबाई विचारते, “फूल घेऊन जाणार?”

तुम्ही हात पुढे करता.

घरी पोहोचल्यावर चाफा पडवीतल्या छोट्या वाटीत ठेवता. आतून कुणीतरी विचारतं, “इतका वेळ कुठे थांबला होतास?”

“त्या वळणावर… चाफा फुललाय.”

बोलता बोलता तुम्ही तळहात नाकाजवळ नेता.

वास अजून आहे.

आणि त्या क्षणी, आजीने हातावर ठेवलेलं ते पहिलं फूलही.